خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به مطلوب رسیدن‌کاریستقاصدان دوری ره طوماریست
۲
مپسندید درازی به نفسکه زبان تا نگزد لب، ماریست
۳
بوی گل تشنهٔ تألیف وفاستغنچهٔ پاس نفس بیماریست
۴
کو وفا تاکسی آگاه شودکه محبت به‌گسستن تاریست
صفحهٔ ۱ از ۴