خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بجاست‌شکوهٔ ما تا ره فغان خالیستزمین پراست دلش بسکه آسمان خالیست
۲
سراغ بلبل ما زین چمن مگیرومپرسخیال ناله فروش است و آشیان خالیست
۳
غبار غفلت ما را علاج نتوان‌کردپر است دیده ز دیدار و همچنان خالیست
۴
شکست رنگ به عرض تبسمی نرسیدز ریشهٔ طربم‌کشت زعفران خالیست
صفحهٔ ۱ از ۴