خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان ز جنسِ اثرهای این و آن خالی‌ستبه هرزه وهم مچینید، کاین دکان خالی‌ست
۲
گرفته است حوادث، جهاتِ امکان راز عافیت چه زمین و چه آسمان خالی‌ست
۳
به رنگِ چنبرِ دف در طلسمِ پیکر مابه هرچه دست زنی منزلِ فغان خالی‌ست
۴
ز شُکرِ تیغِ تو، یارب چه‌سان برون آیددهانِ زخمِ اسیری که از زبان خالی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۴