خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیستسرسبزی این مزرعه را برق گیاهیست
۲
بی‌جرأت بینش نتوان محو تو گشتنسررشتهٔ حیرانی ما، مدّ نگاهیست
۳
کی سد ره اشک شود، دامن رنگمگر کوه بود در دم سیلش پر کاهیست
۴
جز صیقلی آیینهٔ آب نداردهرچندکه سرو لب جو، مصرع آهیست
صفحهٔ ۱ از ۳