خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برگ طربم عشرت بی‌برگ و نوایی‌ستچون آبله بالیدنم از تنگ‌قبایی‌ست
۲
در قافلهٔ بی جرس مقصد تسلیمبی‌طاقتی نبض طلب هرزه‌درایی‌ست
۳
کو شور جنونی‌که اسیران ادب رادر دام و قفس حسرت یک ناله رهایی‌ست
۴
فرش در دل باش‌کزین‌گوشهٔ الفتهرجا روی از آبلهٔ پاکف پایی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۴