خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه همین سبزه از خطش ترگشتقند هم زان دو لب مکرر گشت
۲
فرصت جلوه مغتنم شمریدخط چلیپاست چون ورق برگشت
۳
تا عدم سیر هستی آن همه نیستهر نفس می‌توان سراسر گشت
۴
نقطه از سیر خط نمایان شداشک ما تا چکید لاغر گشت
صفحهٔ ۱ از ۴