خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر گمشدگان روزگاریمره یافتگان کوی یاریم
۲
گم گردد روزگار چون ماگر آتش دل بر او گماریم
۳
نی سر ماند نه عقل او راگر ما سر فتنه را بخاریم
۴
این مرگ که خلق لقمه اوستیک لقمه کنیم و غم نداریم
صفحهٔ ۱ از ۲