خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواری‌ست بهر کج منش از راست‌روان بحثبر خاک فتد تیر چو گیرد به‌کمان بحث
۲
گویایی آیینه بس است از لب حیرتحیف است شود جوهر روشن گهران بحث
۳
تمکین چقدر خفت دل می‌کشد اینجاکز حرف بد و نیک کند کوه گران بحث
۴
با تیشه چرا چیره شود نخل برومندبا خم شده قامت مکن ای تازه‌جوان بحث
صفحهٔ ۱ از ۳