خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ناله گرد نمودم اثر نمی‌تابدبهار من هوس رنگ برنمی‌تابد
۲
به یک نظر ز سراپای من قناعت کنکه داغ عرض مکرر شرر نمی‌تابد
۳
به طبع بختم اگر خواب غالب است، چه سود؟که پنجهٔ مژه‌ام هیچ برنمی‌تابد
۴
اشاره می‌کند ازپانشستن کهسارکه بار نالهٔ دل هر کمر نمی‌تابد
صفحهٔ ۱ از ۴