خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فریب جاه مخور تا دل تو تنگ نگرددکه قطره‌ای به گهر نارسیده سنگ نگردد
۲
صفای جوهر آزادگی مسلم طبعیکه گرد آینه‌داران نام و ننگ نگردد
۳
دماغ جاه ز تغییر وضع چاره نداردهمان قدر به بلندی برآ که رنگ نگردد
۴
به پاس صحبت یاران، ز شکوه ضبط نفس کنکه آب، آینهٔ اتفاق زنگ نگردد
صفحهٔ ۱ از ۳