خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ادب سازیم بر ما کیست تمهید صدا بندددو عالم گم شود در سکته تا مضمون ما بندد
۲
طبیعت مست ابرام‌ست بر خواهش تغافل زنمباد این هرزه‌تاز حرص بر دست توپا بندد
۳
به زنگار تجاهل داغ کن آیینهٔ دل راکه چون صیقل زدی صد زنگ تهمت بر صفا بندد
۴
سلوک ناملایم نفرت احباب می‌خواهدنچینی پیش خود سنگی که راه آشنا بندد
صفحهٔ ۱ از ۳