خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنگم نقاب غیرت آن جلوه می‌دردفطرت جنون کند که ز بویم اثر برد
۲
شادم که بی نشانی آثار رنگ و بوبیرونم از قلمروتحقیق پرورد
۳
این چار سو ادبگه سودای نازکیستعمری‌ست ضبط آه من آیینه می‌خرد
۴
خلقی در امل زد و با داغ یأس رفتآتش به‌کارگاه فسون خانهٔ خرد
صفحهٔ ۱ از ۳