خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر این ستمکده یارب چه سنگ می‌باردکه دل شکستگی و دیده رنگ می‌بارد
۲
نصیبهٔ دل روشن بود کدورت دهرهمین به خانهٔ آیینه زنگ می‌بارد
۳
چو غنچه واننمودند بی‌گره گشتنکه رنگ امن به دلهای تنگ می‌بارد
۴
بیا که بی‌تو به بزم از ترانه‌های حزیندل شکسته ز گیسوی چنگ می‌بارد
صفحهٔ ۱ از ۳