خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر طمع، طبع خسیسی که تفاخر داردآبرو را عرق سعی تصور دارد
۲
با بخیلان نه همین طبع گدا ناصاف استکیسهٔ خود هم ازین قول دلی پر دارد
۳
گل این باغ اگر بیخبر از فرصت نیستخندهٔ رنگ به روی که تمسخر دارد
۴
طبع‌شهوت‌نسب از سیرگریبان عاری‌ستگردن خر سر تحقیق به آخور دارد
صفحهٔ ۱ از ۳