خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جرگهٔ سخنم خامشی به در داردفشار لب بهم آوردن این اثر دارد
۲
ز دستگاه گرانجانی‌ام مگوی و مپرسدمی که ناله کنم کوهسار بَردارد
۳
سخن به خاک مینداز در تأمل کوشبه رشته‌ای که گهر می‌کشی دو سر دارد
۴
به‌هم‌‌زن الفت اسباب خودنمایی راشکستِ آینه، آیینه‌ای دگر دارد
صفحهٔ ۱ از ۳