خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع بزمت چه قدم برداردپای ما آبلهٔ سر دارد
۲
گل این باغ گریبان‌چاک‌ستخنده از زخم که باور دارد
۳
در تکلیف تبسم مگشایدهن تنگ تو شکر دارد
۴
خاک سامان غبارش کم نیستنیستی نیز کر و فر دارد
صفحهٔ ۱ از ۴