خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۰۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآردنقاش مگر از صدفش رنگ برآرد
۲
عمری‌ست که با کلفت دل می‌روم از خویشخود را چه‌قدر آینه با زنگ برآرد
۳
صد شام ابد طی شد و صد صبح ازل رفتتا یاس زخویشم دو سه فرسنگ برآرد
۴
پهلو خور هنگامهٔ صحبت نتوان زیستزبن انجمنم‌کاش دل تنک برآرد
صفحهٔ ۱ از ۳