خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۰۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من و حسنی‌که هرجا یادش از دل سر برون آردبه دوش هرمژه صد شمع چشم تر برون آرد
۲
کمینگاه دو عالم حسرتم امید آن دارمکه فیض جلوه یک اشکم نگه‌پرور برون آرد
۳
زگرمیهای لعلش گر دل دریا خبرگرددحباب‌آسا به لب تبخاله ازگوهر برون آرد
۴
به صحرای قیامت قامتش گر فتنه انگیزدبه رنگ‌گردباد آه از دل محشر برون آرد
صفحهٔ ۱ از ۴