خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۰۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار می‌رود و گل ز باغ می‌گذردپیاله گیر که فصل دماغ می‌گذرد
۲
نوای بلبل و آواز خندهٔ گلهابه دوش عبرت بانگ‌کلاغ می‌گذرد
۳
کدورتی‌که ز اسباب چیده‌ای بر دلسیاهیی است‌که آخر ز داغ می‌گذرد
۴
به جستجوی چه مطلب شکسته‌ای دامنغبار خود بهم آور سراغ می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳