خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناتوانی در تلاش حرص بهتانم نکردقدردانیهای طاقت آنچه نتوانم نکرد
۲
شمع خامش وارهید از اشک و آه و سوختنبی‌زبان بودن چه مشکلهاکه آسانم نکرد
۳
تا مبادا خون خورد تمثالی از پیدایی‌امنیستی در خانهٔ آیینه مهمانم نکرد
۴
زین‌چمن عمری‌ست پنهان‌می‌روم چون‌بوی‌گلشرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد
صفحهٔ ۱ از ۳