خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو دندان ریخت نعمت حرص را مأیوس می‌سازدصدف را بی‌گهرگشتن‌کف افسوس می‌سازد
۲
تعلقهای هستی با دلت چندان نمی‌پایدنفس را یک دو دم این آینه محبوس می‌سازد
۳
چه سازد خلق عاجز تا نسازد با گرفتاریقفس را بی‌پریها عالم مانوس می‌سازد
۴
فلک بر شش جهت واکرده است آغوش رسواییخیال بی‌خبر با پرده ناموس می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۳