خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس با یک جهان وحشت به خاک و آب می‌سازدپرافشان نشئه‌ای با کلفت اسباب می‌سازد
۲
چو آل دودی که پیدا می‌کند خاموشی شمعشزخود هرکس تسلی شد مرا بیتاب می‌سازد
۳
دل آواره‌ام هرجا کند انداز بیتابیفلک را خجلت سرگشتگی گرداب می‌سازد
۴
به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودنغبار از پهلوی خود بستر سنجاب می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۳