خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چوگوهر قطره‌ام تاکی به آب افتدکه برخیزدزمانی کاش در پای حباب افتد که برخیزد
۲
جهانی‌گشت از نامحرمی پامال افسردنبه فکر خود کسی زین شیخ و شاب افتد که برخیزد
۳
به اقبال فنا هم ننگ دارد فطرت از دونانمبادا سایه‌ای در آفتاب افتد که برخیزد
۴
ز تقوا دامن عزلت‌گرفت وخاک شد زاهدمگر چون شور مستی درشراب افتدکه برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۳