خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر رمز کارگاه ازل کیست وارسدما خود نمی‌رسیم مگرعجزما رسد
۲
هر شیوه‌ای کمینگر ایجاد رتبه‌ای‌ستشکل غبار ناشده‌کی بر هوا رسد
۳
فهم شباب قابل تحقیق ضعف نیستپیری‌ست فطرتی‌که به قد دوتا رسد
۴
ما را چو شمع کشته اگر اوج بینش استکم نیست ا-بنکه سعی نگه تا به پا رسد
صفحهٔ ۱ از ۲