خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشدز پی‌ات دویدنی داشت به رهی چکیده باشد
۲
ز نگاه سرکشیدن به رخت چه احتمال استمگر ازکمین حیرت مژه قدکشیده باشد
۳
تب وتاب موج باید ز غرور بحر دیدنچه رسد به حالم آنکس‌که ترا ندیده باشد
۴
به نسیمی از اجابت چمن حضور داریمدل چاک بال می‌زد سحری دمیده باشد
صفحهٔ ۱ از ۴