خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا این آبرو در عالم پرواز بس باشدکه بال افشاندنم خمیازهٔ یاد قفس باشد
۲
به منزل چون رسد سرگشته‌ای کز نارساییهابیابان مرگ حیرت از غبار پیش و پس باشد
۳
تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردنکه چون اشک یتیمان در دویدن بی‌نفس باشد
۴
در این محفل خجالت می‌کشم از ساز موهومیکمال عشق من ای کاش در خورد هوس باشد
صفحهٔ ۱ از ۳