خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس به رهت چشم تری داشته باشددر قطره محیط گهری داشته باشد
۲
با ناله چرا این همه از پای درآیدگر کوه ز تمکین کمری داشته باشد
۳
از فخر کند جزو تن خویش چو نرگسنادیده اگر سیم و زری داشته باشد
۴
چون برگ گل آیینهٔ آغوش بهار استچشمی که به پایت نظری داشته باشد
صفحهٔ ۱ از ۴