خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حوادث خاطر آزاد ما غمگین نشدجبههٔ این بحر از سعی هوا پرچین نشد
۲
با لباس فقرم از آلایش دنیا چه باکاین نمد هرگز به آب آینه سنگین نشد
۳
از قبول خلق نتوان زحمت منت کشیدای خوش آن‌سازی که قابل نغمهٔ تحسین نشد
۴
سفله را بیدستگاهی خضر ره راستی‌ستاین پیاده کجروی نگرفت تا فرزین نشد
صفحهٔ ۱ از ۳