خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وحشتم گر یک تپش در دشت امکان بشکفدتا به دامان قیامت چین دامان بشکفد
۲
اشک مژگان‌پرورم، از حسرتم غافل مباشناله‌اندودست آن گل کز نیستان بشکفد
۳
کو نسیم مژده وصلی که از پرواز شوقغنچهٔ دل در برم تا کوی جانان بشکفد
۴
می‌توان با صد خیابان بهشتم طرح دادیک مژه چشمی که بر روی عزیزان بشکفد
صفحهٔ ۱ از ۳