خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به یاد آستانت هرکه سر بر خاک می‌مالدغبارش چون سحر پیشانی افلاک می‌مالد
۲
گهر حل می‌کند یا شبنمی در پرده می‌بیزدحیا چیزی بر آن رخسار آتشناک می‌مالد
۳
امل افسون بیباکی‌ست در عبرتگه امکانبقدر ریشه مستی آستین تاک می‌مالد
۴
سخن بی‌پرده‌کم‌گوییدکاین افسانهٔ عبرتبه گوشی تا خورد اول لب بیباک می‌مالد
صفحهٔ ۱ از ۳