خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل باز به جوش یارب آمدشب رفت و سحرنشد شب آمد
۲
اشک از مژه بسکه بی‌اثر ریخترحمم به زوال کوکب آمد
۳
بی روی تو یاد خلد کردممرگی به عیادت تب آمد
۴
شرمندهٔ رسم انتظارمجانی که نبود بر لب آمد
صفحهٔ ۱ از ۳