خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نالهٔ من پرتو اندیشه دواندتوفان قیامت به فلک ریشه دواند
۲
شوق تو به سامان خراش دل عشاقناخن چه خیال است مگر تیشه دواند
۳
دور از مژه اشک است و همان بی‌سر و پاییغربت همه کس را به چنین بیشه دواند
۴
شوری‌ست در این بزم کز افسون شکستنچندان که پری بال کشد شیشه دواند
صفحهٔ ۱ از ۲