خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان نشئه که قلقل به لب شیشه دواندصد رنگ صریر قلمم ریشه دواند
۲
چون شمع اگر سوخت سر و برگ نگاهمخاکستر من شعله در اندیشه دواند
۳
از عشق و هوس چاره ندارم چه توان کردسعی نفس است این‌که به هرپیشه دواند
۴
خار و خس اوهام گرفته‌ست جهان راکو برق که یک ریشه درین بیشه دواند
صفحهٔ ۱ از ۳