خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اندمکتوب وحشتم به پر رنگ بسته‌اند
۲
پروانه مشربان به یک انداز سوختناز صد هزار زحمت پر‌واز رسته‌اند
۳
فرصت‌کفیل وحشت کس نیست زپن چمنگلها بس است دامن رنگی شکسته‌اند
۴
تمثال من در آینه پیدا نمی‌شوددر پرده خیال توام نقش بسته‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳