خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقش دویی بر آینه من نبسته‌اندرنگ دل است اینکه به روبم شکسته‌اند
۲
آرام عاشقان رم پرواز دیگر استچون شعله رفته‌اند ز خود تا نشسته‌اند
۳
غافل مشو زحال خموشان که از حیاصد رنگ ناله در نگه عجز بسته‌اند
۴
هوشی‌که رنگ و بوی پرافشان این چمنآواز دلخراش جگرهای خسته‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳