خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر من فسون عجز در ایجاد خوانده‌اندچون‌گل به دامن آتش رنگم نشانده‌اند
۲
خواهد عبیر پیرهن عافیت شدنخاکبببتری کز اخگر طبعم دمانده‌اند
۳
کس آگه از طبیعت عصیان‌پرست نیستبر روی خلق دامن تر کم تکانده‌اند
۴
دود دماغ نشو و نمای طبایع استچون شمع ریشه ای همه در سر دوانده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳