خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غبار هستی اسرار فنا پوشیده‌اندجامهٔ عریانی ما را ز ما پوشیده‌اند
۲
ای نسیم صبح از دم‌سردی خود شرم دارمی‌رسی بیباک وگلها یک قبا پوشیده‌اند
۳
غنچه‌ها راتا سحرگه برق خرمن می‌شوددر ته دامن چراغی کز هوا پوشیده‌اند
۴
بر نفس‌گرد عرق تا چند پوشاند حباباینقدر دوشی که دارم بی‌ردا پوشیده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۴