خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم چون آیینه برنیرنگ عرض نازبندساغر بزم تحیر شو لب از آواز بند
۲
موج آب گوهر از ننگ تپیدن فارغ استلاف عزلت می‌زنی بال و پر پرواز بند
۳
غنچه دیوان در بغل از سر به زانو بستن استای بهار فکر مضمونی به ابن انداز بند
۴
خارج آهنگ بساط کفر و ایمانت که کردبی‌تکلف خویش را چون نغمه برهرسازبند
صفحهٔ ۱ از ۳