خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محفل هستی به تحریک دلی آراستنددانه‌ای در شوخی آمد حاصلی آراستند
۲
ذره تا خورشید بال‌افشان‌انداز فناستعرصهٔ امکان ز رقص بسملی آراستند
۳
عقدهٔ کار دو عالم دستگاه هوش بودبیخودان آسانی از هر مشکلی آراستند
۴
دل غبار آورد و چشمی گشت با نم آشناغافلان هنگامهٔ آب وگلی آراستند
صفحهٔ ۱ از ۳