خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غافلی چند که نقش حق وباطل بستندهرچه بستند بر این طاق و سرا، دل بستند
۲
سعی غواص در این بحر جنون‌پیمایی ستآرمیدن‌گهری بود به ساحل بستند
۳
چون سحر مرهم کافور شهیدان ادبلب زخمی‌ست که از شکوهٔ قاتل بستند
۴
پی مقصد به چه امیدکسی برداردنامه‌ای بود تپش بر پر بسمل بستند
صفحهٔ ۱ از ۳