خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا شدم گرم طلب عجز درایم کردندگام اول چو سرشک آبله پایم کردند
۲
چه توان‌کرد زمینگیری تسلیم رساستخشت فرسودهٔ این کهنه سرایم کردند
۳
ننگ عریانی‌ام از اطلس افلاک نرفتبی‌تکلف چقدر تنگ قبایم کردند
۴
عمرها شد غم خود می‌خورم و می‌بالمپهلوی کاسته چون شمع غذایم کردند
صفحهٔ ۱ از ۴