خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ذره تا مسهر هزار آینه عریان کردندما نگشتیم عیان هر چه نمایان کردند
۲
بیخودی حیرت حسن عرق آلود که داشتکه دل و دیده یک آیینه چراغان کردند
۳
حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغبوی گل آینه‌ای بود که پنهان کردند
۴
دل هر ذره چمنزار پر طاووس استگر‌د ما را به هوای که پریشان کردند
صفحهٔ ۱ از ۳