خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۴ - در ستایش نواب فریدون میراز طاب ثراه گوید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوشینه کاین نیلی صدف گشت ازکواکب پر درردر زد یکی گفتم کیی گفتا منم بگشای در
۲
جستم ز جا رفتم دوان آسیمه‌سر دل‌دل‌کنانتا جویم از نامش نشان تا گیرم از حالش خبر
۳
پرسیدم آخر کیستی دزدی گدایی چیستیبی‌موجبی را نیستی همچون غریبان دربدر
۴
رین پاسخ آ‌مد در غضب برزد صداکای بی‌ادبرهزن نیم‌کاین نیمه‌شب آرم به هرکویی‌گذر
صفحهٔ ۱ از ۲۰