خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرمپیش کان شکر تو شکرافشان میرم
۲
صد هزاران گل صدبرگ ز خاکم رویدچونک در سایه آن سرو گلستان میرم
۳
ای بسا دست که خایند حریصان حیاتچونک در پای تو من دست فشانان میرم
۴
شربت مرگ چو اندر قدح من ریزیبر قدح بوسه دهم مست و خرامان میرم
صفحهٔ ۱ از ۳