خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند استبخت طلب و طالع امید بلند است
۲
آوازه ی رندی به جهان پست نگرددتا زمزمه ی جام ز جمشید بلند است
۳
ما گلخنی یان بس که ز بد نامی راحتاز سایه نشینان گل بید بلند است
۴
چون شیونی یان همدمی ما نگرفتند از محفل ما نغمه ی ناهید بلند است
صفحهٔ ۱ از ۲