خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناله ام پرورش آموز نهال اثر استور به دارت بنمایم که سراپا ثمر است
۲
ناله در سینه ی من، یک نفس آرامش نیستدر دل خویش اثر کرد، چه کامل اثر است
۳
رهبر بادیه ی عشق، تو را در هر گامنیستی پیشتر و عمر ابد بر اثر است
۴
شرم دار، ای نمک، این زخم فریبی بگذارکه دل و چشم من انباشته ی نیشتر است
صفحهٔ ۱ از ۲