خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق استهرجا که دلی گم شده در خانهٔ عشق است
۲
ویرانهٔ جاوید بماند دل بی‌عشقآن دل شود آباد که ویرانهٔ عشق است
۳
فرزانه درآید به پری‌خانهٔ مقصودهرکس که در این بادیه دیوانهٔ عشق است
۴
پیمانهٔ زهر فلکم تلخ نسازداین حوصله تلخی‌کش پیمانهٔ عشق است
صفحهٔ ۱ از ۲