خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار حسن عبادت نه زشتی عمل استمتاع من دل مجذوب و مستی ازل است
۲
یکی است نقد حکیمان و حسن نادانانهر آن چه در کتب حکمت است در مثل است
۳
کسی که گشته به تقلید آدمی سیر ت نه آدمی است، همان باز، آدمی بدل است
۴
به جنگ زاهد و صوفی خوشم به گلشن اومیان بلبل و زاغ چمن همان جدل است
صفحهٔ ۱ از ۲