خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لطف گهر عتاب بشکست دل رایت اضطراب بشکست
۲
بد مست من آستین بر افشاندپیمانه ی آفتاب بشکست
۳
زلفت به جهان فکنده آشوبدر دیده ی فتنه خواب بشکست
۴
پیمان وصال در دماغم صد شیشه ی پر گلاب بشکست
صفحهٔ ۱ از ۲