خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیستزهر است در پیاله، چشیدن ز بهر چیست
۲
ای عیش غم که مرهم آسایش منی در زخم سینه نرم خلیدن ز بهر چیست
۳
کشت وفا عزیز تر است ای نسیم وصلچندین به شوره زار وزیدن ز بهر چیست
۴
این دشت را سموم نسیم است و شعله آباین سبزه را امید دمیدن ز بهر چیست
صفحهٔ ۱ از ۲